Βυζάντιος Ντίκος

Γεννημένος στην Αθήνα το 1924, ο Ντίκος Βυζάντιος ήταν γιος του ζωγράφου Περικλή Βυζάντιου. Σε ηλικία μόλις 16 χρόνων έγινε απευθείας δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και ήταν από τους νεότερους, ανάμεσα σε 200 Ελληνες (Καστοριάδης, Αξελός, Παπαϊωάννου, Κρανάκη, Ξενάκης, Χωραφάς κ.ά.) που επέλεξαν οι Octave Merlier και Roger Έργο Ντ. ΒυζάντιουMilliex να διασώσουν μέσα στη δίνη του Εμφυλίου μεταφέροντάς τους με το θρυλικό σήμερα πλοίο «Ματαρόα» στο Παρίσι, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης. Στο Παρίσι ο Ντίκος Βυζάντιος θήτευσε κοντά στον Δημήτρη Γαλάνη. Εκεί γνώρισε τον Τζακομέτι και από τις πρώτες του ατομικές εκθέσεις τράβηξε την προσοχή των Γάλλων κριτικών.

Τρεις είναι οι σημαντικοί κύκλοι του έργου του: Η Αφαίρεση (1945-1972, για τα έργα του κύκλου αυτού έγραψε ο Ευγένιος Ιονέσκο), τα Σχέδια (1972-1981, για τα οποία έγραψε ο Μισέλ Φουκώ) και οι Μορφές (1981 έως σήμερα, ανθρωποκεντρικές συνθέσεις και νεκρές φύσεις).

Παρουσιάζονται δύο από τις τρεις εποχές της δημιουργίας του, τα Σχέδια και οι Μορφές.
Τα Σχέδια (1974-1978) μεγάλων διαστάσεων αποκλειστικά με γραφίτη και κάρβουνο, είναι μια κριτική στον κόσμο της κατανάλωσης, της ταχύτητας, της αποξένωσης. Όπως σημειώνει ο Μισέλ Φουκώ «σ' αυτά τα έργα το μαύρο δεν αντιστοιχεί στη νύχτα, μοιάζει με την ένταση ενός αγώνα. Τα σκοτεινά σημεία δεν είναι σκιά, αλλά τόπος όπου συναντώνται οι πιο ζωντανές μορφές». Οι Μορφές (1985-2007 ) σηματοδοτούν την επάνοδο του Βυζάντιου στη λιτότητα της ζωγραφικής. Τα σώματα μοιάζουν με φωτεινές μάζες που έρχονται σε αντίστιξη με σκουρόχρωμα πλάνα.